... منتظرم تا که او برگردد ...

اس ام اس های اربعینی

abdolmahdi — Sun, 15 Feb 2009 13:29:18 GMT

سالي است نكو كه دل نكوتر باشد

چشم از هيجان عشق او تر باشد

آغاز بهار اربعين است و دلم

اي كاش به گنبدش كبوتر باشد

امشب شب اربعين مصباح هداست

دل ياد حسين بن علي شير خداست

پروانه به گرد شمع حق پر زد و سوخت

امشب شب ياد اشقياء و شهداست

هر دم به گوشم مي‏رسد آواي زنگ قافله
اين قافله تا کربلا ديگر ندارد فاصله

يک زن ميان محملي اندر غم و تاب و تب است
اين زن صدايش آشناست اي واي من اين زينب است

به یاد کربلا دل ها غمین است
دلا خون گریه کن چون اربعین است

اربعین آمد و اشکم ز بصر می آید
گوییا زینب محزون ز سفر می آید

اشکم ز هجر روي تو خوناب شد حسين
مويم ز غصه رشته ي مهتاب شد حسين

هر جا کنار آب نشســـــــتم ز داغ تو
از بس که سوختم جگرم آب شد حسين

جانسوز تر ز داغ تو ديگر کسي نديد
خورشيد هم ز داغ تو در تاب شد حسين

بیا بیا که سوختم ...

abdolmahdi — Sun, 15 Feb 2009 13:00:18 GMT

مولا جان !!!

تو را به حرمت مسافران جاده انتظار

تو را به حرمت عاشقان منتظر و منتظران عاشق

تو را به حرمت بال و پر خاكي كبوتران آن مزار بی نشان

و به حرمت ناله هاي فاغث يا غياث المستغيثين

از پشت پرده غيبت در آی

و به كنعان ديده ها قدم بگذار

و خلعت سبز طلعت جاويدان را

به افق قلب های منتظران شیعه بپوشان

مولا جان !!!

مگر نمی دانی ؟!؟

مگر نمی بینی ؟!؟

می دانم که می دانی!

و می دانم که می بینی!

ولی روزگار نامرديهاست و زمانه،

تكرار قصه سرنوشت فرزندان آدم

هر روز هابيلی در آتش كينه قابيلی می سوزد

و هنوز صدای محمد رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم)

از ورای قرن ها گذر زمان من كنت مولاه فهذا علي مولاه را فرياد می زند

و اني تارك فيكم الثقلين را قرائت می كند

و كبودی ياسها در خم كوچه های غربت تكرار میشود

و در هر گوشه از جهان سقيفه ای برپاست

و سقيفه نشينان بسيار...

ولی علی بر دست بالا رفته در غدیر ولايت

تنها خانه نشينی را به ارث می برد

و كبوتران چاهی از لابه لای صفحات ورق خورده تاريخ

هنوز آماده ی شنيدن ناله های غريبانه اند

كل يوم عاشوراست

و در پی شكستن ديوارهای صوتی

تكرار دريده شدن حلقوم های شش ماهه

و آسمان هر روز پذيرای مشتی خون

و پا برهنگان و مستضعفان تاريخ

در جستجوی رد پايی از قافله و ناقه های زينب اند

و جام ها مست از شراب خون انسان ها...

آيا هنگام آن نرسيده است!

كه بر واژه ظلم و ظالم خط بطلان بكشی

آيا نرسيده، زمانی كه، حجاب غيبت از چهره بركنی

و ذوالفقار عدالت را از قفس نيام رها سازی

بیا بیا بیا....

بيا اي موعود همه اعصار و قرون

بيا و با آمدنت فهذا علي مولاه را تفسير كن

برای آنان كه غدير را در بخ بخ يا علي خلاصه كرده اند

برای آنان که جغد وار

ناله رهایی از قیومیت ولایت را سر می دهند

بيا تا كربلا در مظلوميت خود به گرد غريبی حسين چرخ نزند

و قافله زينب بی قافله سالار سفر نكند

بيا و با نريد ان نمن علي الذين استضعفوا

ستمديدگان جهان را بر اريكه قدرت بنشان

بيا كه سرير عدالت در انتظار قدومت بی تاب و بیقرار است

دل دریا کن ای دوست

abdolmahdi — Sun, 08 Feb 2009 08:44:18 GMT

آجرک الله یا بقیة الله فی مصیبة الحسین

abdolmahdi — Sun, 11 Jan 2009 17:38:18 GMT

قلم را آغشته به خون دل می کنم و با خط سرخ می نویسم.

می نویسم از دلی که قرنها خون است. از دلی که قرنها داغدار است.

می نویسم از کسی که خلوتش را داغ کربلا آتش زده،

از کسی که نجوایش « الهی بحق الحسین » است،

از کسی که صبح تا شب خون میگرید. آري از غریب دشت حجاز مینویسم ...

از خیمه نشیسن دل زهراي غریب ...

از مهدي (عجل الله تعالي فرجه)

غریب فاطمه سلام الله علیها

از سکوت خيس،

از اشکش،

از گلوي پر از بغضش،

از شال مشکيش،

از « امن یجیب » خواندنش،

از وا عما و يا ابالفضل گفتنش،

از تنهايي شب هايش در دل صحرا و کوه ها،

از غروب روزهايش با غم و درد،

از جمعه شب هايش در کربلا.

مهدي جان!

اي آقاي خوبم،

سخت است حتي تصور دردت در يک ثانيه.

نمي دانم چه مي کشي وقتي در عالم ملکوت و معنا شاهد مصائب کربلايي،

نمي دانم چه مي کشي وقتي سر بريده حسين را بر نيزه مي بيني،

نمي دانم چه مي کشي وقتي بي تابي هاي عمه ات زينب را حس مي کني،

نمي دانم چه مي کشي وقتي درد و دل عمه ي سه ساله ات رقيه را مي شنوي ...

اي به قربان صبر ايوب گونه ات،

چه مي کشي وقتي که خون پاک علي اصغر را بر دستان به آسمان گشوده حسين مي بيني؟

آقا جان ذره اي از بي تابيت را حس کرده ام

و تمام قطره هاي خون دلم به جوش آمده است،

و حالا مي فهمم حق با توست

اگر گفته اي شب تا صبح بر مصائب کربلا مي گريي،

حق با توست وقتي که به انتقام خون خدا با نغمه يا لثارات الحسين بر مي خيزي.

به اميد روزي که فرياد « انا الحق » لرزه بر اندام همه ظالمان نا حق اندازد.

و با ظهورت در کربلا گريه کنيم و سينه بزنيم و در کنارت باشیم...

تا طلوع روشنای چشم های ابری ات

abdolmahdi — Sun, 04 Jan 2009 16:59:18 GMT

در غروب چندمین سال طلوع دردها
می رسی از راه، فانوس دل شبگردها!

بی حضور آبی ات، ای تک سوار سبز پوش!
کوفه کوفه بی وفایی دیدم از نامردها

با توام موعود چشمان غزل بارانی ام
پاک کن از وسعت آیینه هامان گردها

مثل یک خورشید پاییز پر از بغض غروب
نور می پاشی سر دلمرده ها، دلسردها

تا طلوع روشنای چشم های ابری ات
چشم بر هم می گذارم بر عبور دردها
غلامعباس پخشی

در انتظار تو تنها و غریب مانده ام

abdolmahdi — Thu, 01 Jan 2009 12:14:18 GMT

من همچنان در انتظار تو هستم،

در میانه راه زندگی و در جاده انتظار

بیراهه های زیادی را رفته ام ولی هنوز گم نشده ام.

به بن بست های زيادی برخوردم ولی هنوز نااميد نشده ام.

در جنگلهای زیادی زخمی شده ام، ولی هنوز از پا نیفتاده ام .

دستم را به دیواره های راه میگیرم و در تاریکی غیبت‌‍‌، کورمال کورمال پیش میروم.

هزاران بار زمین می خورم و دوباره زمین می خورم.

ولی باز میروم و به اميد گرمی حضور تو برمیخیزم

و دوباره نرم و آهسته به پیش میروم.

گاهی یک راه را چندین بار دور خود میچرخم و باز میروم و برمی گردم.

و گاهی ساعت ها بی حركت و ساکن خيره می مانم .

و در این مسیر تنها به خیال تو خوشم.

می دانم هنوز در ابتدای راهم.

جاده زندگی من سنگلاخ است و همیشه تاریک..

ولی هر از گاهی نوری روشن می شود

و راه را نشانم می دهد

و من تنها خسته ام از بی تو بودن

از تنهایی و غربت،

از انتظار

و ....

قائم منتقم

abdolmahdi — Fri, 26 Dec 2008 00:14:18 GMT

در روایتى كه از امام محمّدباقر(علیه السلام) نقل شده،وقتى از آن حضرت سؤال مى‏كنند كه چرا فقط به آخرین حجّت الهى قائم گفته مى‏شود؟آن حضرت در پاسخ مى‏فرمایند:
چون در آن ساعتى كه دشمنان، جدّم امام حسین(علیه السلام) را به قتل رساندند،فرشتگان با ناراحتى در حالى كه ناله سرداده بودند عرض كردند:

پروردگارا! آیا از كسانى كه برگزیده و فرزند برگزیده تو را ناجوانمردانه شهید كردند در مى‏گذرى؟! در جواب آنها خداوند متعال به آنان وحى فرستاد:

اى فرشتگان من! سوگند به عزّت و جلالم از آنان انتقام خواهم گرفت،هرچند بعد از مدّت زمان زیادى؛آن گاه خداوند متعال نور و شبح فرزندان امام‏حسین(علیه السلام) را به آنان نشان دادو پس از اشاره به یكى از آنان كه در حال قیام بود فرمود:

با این قائم از دشمنان حسین(علیه السلام) انتقام خواهم گرفت.

(دلائل‏الامامة، ص 239)

امام غریب

abdolmahdi — Thu, 25 Dec 2008 23:27:12 GMT

امروز داشتم این دو بیت شعر را زیر لب زمزمه می‌كردم

و وقتی به پایان مصرع اول می‌رسیدم دوباره از اولش شروع می‌كردم به خوندن ...

قـطـعـه گــم شده ای از پـر پـرواز کـم است
یـازده بـار شمـردیـم و یـکـی بـاز کــم است
این همه آب که جاریست نه اقیانوس است
عرق شرم زمین است که سرباز کم است

ورد زبونم شده بود و طوطی‌وار تكرارش می‌كردم، مثل نواری كه وقتی به آخرش می‌رسه دوباره بر‌می‌گرده و از اول شروع می‌كنه.
همین طور كه داشتم با لحن ها و آواهای مختلف برای خودم می‌خوندم و صدامو زیر و بم می‌كردم،

نمی‌دونم چطور شد كه یك دفعه توی مصرع آخر گیر افتادم و دیگه نتونستم ادامه بدم...
"... نه اقیانوس است عرق شرم زمین است كه سرباز كم است"
شاید بیشتر از 100 بار با خودم زمزمه كرده بودم ولی...
ذهنم مشغول شد و دوباره افتادم تو وادی بحث و جدل های درونی.
ـ عرق شرم!
ـ اونم عرق شرم زمین!
ـ زمین كه جون نداره (البته در ظاهر)!
ـ پس چرا زمین شرم می‌كنه؟
ـ یعنی اشیاء و جامدات از انسان بیشتر امام زمانشونو می‌شناسن؟
ـ سرباز!
ـ چرا سرباز كم هست!
ـ یعنی این قدر سرباز كمه كه زمین می‌خواد سرباز آقا باشه؟
ـ پس ما چیكاره‌ایم؟
ـ ان شا الله سرباز آقا می‌شیم.
ـ سرباز آقا؟
ـ سرباز آقا باید چطوری باشه؟
ـ تو اصلاً لیاقتشو داری؟
ـ خوب، حالا كه تو شایستگی اون رو نداری، این همه آدم امام زمانی هست.
ـ شبهای سه‌شنبه جمكرانو كه دیدی، شب نیمه شعبانو كه دیگه نگو، همه امام زمانین...
داشتم به قول معروف خودمو توجیه می‌كردم كه مصرع اول اومد جلوی چشمم...
"این همه آب كه جاریست نه اقیانوس است عرق شرم زمین ..."
ـ اقیانوس!
ـ آب جاری!
ـ یعنی این همه آدم كه دم از امام زمان می‌زنن...

به فدای مظلومیت و غربتت یا ابا صالح المهدی(عجل الله تعالی فرجه)
می‌دونم آقا جان كه اگه یار و یاور باوفا داشتی و مردم واقعاً و از روی صدق دل می‌خواستنتون، خدا اذن ظهور را می‌داد.
نمی‌دونم كی می‌فهمیم واقعاً یتیمیم.
من که خیلی خیلی شرمنده‌ام آقا جان.
حلالم كنید.
به جان مادرتان قسم، حلالم كنید...

باید حسینی بود ، تا مهدوی شد

abdolmahdi — Thu, 25 Dec 2008 23:15:11 GMT

كشتی نوح بر روی امواج خروشان آب به سرزمین كربلا می‌رسد، چنان ترس و اضطراب نوح را فرا می‌گیرد كه رو به آسمان كرده می‌گوید «پروردگارا! همه دنیا را سیر كردم و دلهره‌ای مانند این سرزمین به من دست نداد» پس جبرئیل فرود آمده و پیام داد كه «ای نوح این جا قتلگاه حسین(ع) است» پس نوح و كشتی نشستگان بر او می‌گریند و قاتلانش را لعن می‌كنند.
سلیمان نشسته بر قالیچه و سوار بر باد به سرزمین كربلا می‌رسد طوفانی به پا می‌شود و بساطش را به هم می‌ریزد و چون در آن زمین فرود می‌آید باد را سرزنش می‌كند و باد لب به سخن می‌گشاید و روضه آغاز می‌كند: «ای پیامبر خدا! می‌دانی؟ اینجاست شهادتگاه فرزند آخرین پیامبر» پس سلیمان می‌گرید...

كجاست كربلا! گوئی دروازه‌ای است كه برای ورود به شهر بندگی و عشق‌ورزی به خالق چاره‌ای جز عبور از آن نیست و برای طی مسیر و سلوك می‌بایست از حسین مدد گرفت. چنان كه همه اولیاء و پیامبران در طول حیات خود برای یك بار هم كه شده این سرزمین را زیارت كردند و بركشته آن گریستند و اظهار ارادت و محبت خود را نسبت به خاندان رسول اكرم(ص) ابراز داشتند و دشمنان آن‌ها را لعن كردند.
پس سنت سوگواری و عزاداری و ذكر مصائب سالار شهیدان حضرت اباعبدالله‌الحسین(ع) نه تنها پس از عاشورا در بین شیعیان و دوستداران اهل بیت جاری شد بلكه قبل از آن میان همه اولیاء و رسولان و پیامبران از حضرت آدم تا حضرت خاتم(ص) جریان داشت و عاملی برای تعالی مرتبه بود.
اما چرا؟ چه حادثه‌ای دركربلا رخ داد و چه رازی در عاشورا نهفته است كه یادآوری آن و ناله و فغان بر آن چنان شور و حرارتی در دل‌ها ایجاد می‌كند كه آدمی را از انفعال و كسالت خارج ساخته و انگیزه عدالت‌خواهی و حق‌طلبی را در او دو چندان می‌كند. تا آنجا كه حاضر است از سر جان و مال هم بگذرد و خود را فدا كند.
چنان كه بسیاری از فرقه‌ها و نهضت‌های مختلف ظلم ستیز از این استعداد و قوه برای مقاصد خود استفاده كردند مثلاً مهاتما گاندی وقتی می‌خواهد برای آزادی هندوستان از دست استعمارگران انگلیسی روش مبارزه دهد مردم را به پیروی از سرمشق امام حسین(ع) دعوت می‌كند و از قیام او الگو می‌گیرد و یا امام خمینی(ره) در كنار حركت و قیامی كه آغاز كرد به عزاداری و سوگواری محرم كه تا آن زمان به طور منفعلانه و صرفاً برای رسیدن به پاداش اخروی برگزار می‌شد جهت داد.

از امام معصوم نقل شده است كه وقتی سه نام مقدّس «محمّد» و «علی» و «حسن» پشت سر هم بیاید چهارمی حتماً «قائم» است. قائم به معنی كسی كه برای دفاع از حق و اجرای عدالت دست به شمشیر می‌برد و قیام می‌كند. پس در عالم دو قائم وجود دارد یكی امام حسین(ع) كه به فرمان الهی برای اقامه عدل و احیای سنت‌ها قیام نمود. «من خارج نشدم برای خودپسندی و گردن‌كشی و فساد و بیدادگری، من قیام كردم برای اصلاح امت جدم، برای امر به معروف و عمل به سیره جدم» و دیگری نهمین فرزند حسین بن علی(ع) مهدی موعود(ع) چنانچه وقتی ابوحمزه ثمالی از امام باقر(ع) سؤال می‌كند مگر همه شما قائم به حق نیستید؟ حضرت می‌فرمایند بلی همه قائم به حقیم و ابوحمزه سؤال می‌كند پس چگونه حضرت صاحب‌الامر(ع) را قائم نامیده‌اند؟ می‌فرمایند«چون جدم حسین(ع) شهید شد، ملائكه صدا به گریه بلندكردند و گفتند: ای خداوند آیا از قتل برگزیده خود و فرزند پیامبر خود غافل می‌شوی؟ پس حق تعالی فرمود كه قسم به عزت و جلالم از ایشان هر چند كه بعد از زمان‌ها باشد توسط مهدی(ع) انتقام خواهم گرفت.
پس دو امام قائم و دو قیام كه قیام اول به ظاهر پیروز نشد و امام كشته شد و قیام دوم كه وعده الهی است مكمل قیام اول و پیروزی نهایی.
اما اكنون كه دوره غیبت امام امت است و قیام و قیامتی به پا نشده، تكلیف ما چیست؟! و چه وظیفه‌ای برای ما تعریف شده است؟! كدام آرمان و آرزو را باید در دل پروراند؟ چگونه می‌توان به حسین(ع) اقتدا كرد؟!

در چه مسیری؟! جواب سؤال‌ها را می‌توان از كلام همان دو امام قائم به روشنی دریافت، وقتی كه هر یك نسبت به دیگری اظهار ارادت و اشتیاق خود را نشان می‌دهد.
امام مهدی(ع) در زیارت ناحیه می‌فرماید:
«سلام كسی كه اگر با تو دركربلا می‌بود با جانش، از تو در مقابل تیزی شمشیرها محافظت می‌نمود و نیمه جان ناقابلش را فدای تو می‌كرد، جانش فدای جان تو و اهل بیتش سپر بلای اهل بیت تو می‌بود».
و وقتی از حسین بن علی(ع) پرسیدند: آیا مهدی(عج) به دنیا آمده است؟ فرمودند: «نه و اگر زمان او را درك كنم تمام عمرم را به او خدمت خواهم كرد».
پس این گونه جایگاه و مقام امام را مشخص و راه و رسم خدمت و ارادت به او را آموزش می‌دهند تا در هر زمان آن گونه باشیم كه برای امام از جان و مال و فرزند بگذریم و با او همراه شویم.
پس چاره‌ای نیست جز آن كه قالیچه دل‌هایمان را بر فراز كربلا به پرواز درآوریم و با چشمانی گریان و قلبی محزون با شهدای كربلا هم عهد شویم و درس وفاداری و ایثار و عشق‌ورزی به امام زمان را از ایشان بیاموزیم همان طور كه علمدار كربلا رجز می‌خواند «اگر دو دستم قطع شود از حمایت دین و امام زمانم دست برندارم و از آن روی برنگردانم» باید حسینی شویم تا منتظر بمانیم و باید حسینی شویم و به حسین لبیك بگوئیم «لبیك! ای دعوت كننده به سوی خدا نه یك بار بلكه هفت بار لبیك اگرچه پیكرم نتوانست دعوت تو را به هنگام دادخواهی تو پاسخ گوید و زبانم نتوانست به هنگام ندای یاری طلبانه‌ات به تو لبیك گوید، اینك، قلب، چشم، دل و اندیشه و جانم تو را پاسخگوست...»
باید حسینی شد و طالب عدل و امام عادل و برای تحقق آرمان بزرگ سیدالشهداء مجاهده نمود و مجلس عزاداری و سوگواری ما باید در این جهت یاری رسان باشد و الا در زمانی كه ظلم حاكم است و فساد و تباهی جهان را فرا گرفته و بدعت‌ها جایگزین سنت‌ها شده و اجرای دستورات خدا بر زمین مانده و جهل و فقر و تجاوز گریبان‌گیر مسلمین و مردم مستضعف جهان است برپایی مجلس عزای حسینی صرفاً به امید بخشش گناهان و ورود به بهشت و بهره‌مندی و لذت معنوی چه فایده‌ای دارد و چه مشكلی را حل می‌كند. باید بر حسین گریه كرد و قیام كرد و با امام قائم همراه شد و برای خدمت و دفاع از امام دل را به دریای بلا سپرد و كربلائی شد. باید حسینی شویم!

اباصالح التماس دعا هر کجا رفتی یاد ما هم باش

abdolmahdi — Thu, 25 Dec 2008 22:47:00 GMT

اباصالح التماس دعا هر کجا رفتی یاد ما هم باش
نجف رفتی کربلا رفتی کاظمین رفتی یاد ما هم باش

مدینه رفتی به پابوس قبر پیغمبر و مادرت زهرا
به دیدار قبر بی شمع مجتبی رفتی یاد ما هم باش

زیارت نامه که می خوانی در کنار آن تربت خاموش
به دنبال قبر مخفی از کوچه ها رفتی یاد ما هم باش

بغل کردی قبر مادر را جای ما هم او ار زیارت کن
همان لحظه که به احوالش از نوا رفتی یاد ما هم باش

شب جمعه کربلا رفتی یاد ما هم کن چون زدی بوسه
کنار قبر ابوالفضل باوفا رفتی یاد ما هم باش

بزن بوسه جای ما روی قبر عباس و اکبر و اصغر
سر قبر قاسم و قبر عمه ها رفتی یاد ما هم باش

به جای ما هم زیارت کن عمه ات را در کنج ویرانه
برای بوسیدن آن دردانه ها رفتی یاد ما هم باش

نماز حاجت که می خوانی از برای فرج یاد ما هم باش
شدی محرم در مراسم حج یا صفا رفتی یاد ما هم باش

دعا کردی از برای معراج التماس دعا یاد ما هم باش
به هرجا رفتی برو مهدی هر کجا رفتی یاد ما هم باش

به جای ما هم زیارت کن عمه ات را در کنج ویرانه
به یاد این نوکر درب آستان خودت یاد ما هم باش